De rijkdom van eenvoud

Op dagen als deze mis ik mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder, jawel. Er viel veel over te zeggen. Ze was te slordig, te nonchalant, misschien zelfs lui. Maar ze genoot van het leven als geen ander. Van een portooken in goed gezelschap. Van een vers gebakken ei dat haar maag niet verdroeg maar haar goesting niet kon weerstaan. Aan de ronde tafel met de toile ciré naar buiten kijken. Elke beweging boeide haar. Een groet voor iedere passant. De sleutels van alle geburen bijhouden – en ook hun persoonlijke agenda. Eenvoud. Geen gedoe. Ook niet op kerstavond.
De bakker-aan-huis leverde in de namiddag een kerstbuchke – groot genoeg. Het was voor twee – voor haarzelf en voor ons Mieleke, haar schoonbroer, de enige overlevende van het grote gezin waar ze meer dan vijftig jaar eerder was ingetrouwd. Ze deelden alles behalve het bed. Liefde heeft vele vormen.
‘Ga, Mieleke,’ zei ze dan – want commanderen dat kon ze – ‘haal een fleske wijn.’ Wij kinderen liepen in de vooravond eens binnen. Daar zaten ze. De wijn gechambreerd, de taart in de aanslag. En als we naar onze overvloedige tafels vertrokken wisten we hoeveel we achterlieten. Hoe ontelbaar veel. Daar denk ik nu aan.
Ze zijn er niet meer, geen van beide. Maar de rijkdom van de eenvoud onthielden we. Geen foie gras vanavond. Op verzoek van de kinderen – allemaal twintigers – schaft de kerstpot ballekes in tomatensaus. Met een glaasje wijn voor de gelegenheid. Straks zal wel iemand memè en Mieleke een plaats geven aan tafel, in een of andere warme herinnering.

Moe en Milleken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s