Zotte doos ondanks alles

Ik heb me proberen voor te stellen hoe dat voelt. Je zit tegenover een arts. Naïef ben je niet. Je doorliep een hele procedure omdat er iets aan de hand lijkt. Je hebt de voorbije dagen geprobeerd om positief te denken. Of misschien vooral om niet te denken. Zoals aloude Dehaene zaliger graag afwimpelde: de problemen oplossen als ze zich voordoen.
Voor de zekerheid heb je toch maar je partner meegenomen. Met twee luistert beter en stél. En dan komt het. Iets over hoopvol en behandeling, maar je hoort alleen kwaadaardig en weghalen.

Als ik me voorstel hoe grond vanonder de voeten halen voelt, dan lijkt het daar op. Ikzelf maakte het nog niet mee. Veel, heel veel vrouwen, wel. Ze ondergingen screenings en echo’s en mammo’s en dan viel het verdict: u heeft borstkanker. Bàf.
De vrouw in jezelf is sterk en trots. Die wil verder, voortleven, meer geven, liefhebben. Maar de vrouw in jezelf is ook kwetsbaar, werd diep gekwetst, wil zichzelf omarmen maar weet niet hoe. Hoe troost je, ondersteun je, onderga je…? Hoe vinden we elkaar?

Toen ik als schrijfcoach mee in het project ‘101 ideeën om te ondersteunen bij borstkanker’ stapte, had ik me niet kunnen voorstellen wat  een ongelooflijke dames er op mijn pad zouden komen. Vrouwen die zelf door de ziekte en behandeling gingen of besloten om dat niet te doen. Allemaal ondergingen ze de confrontatie met borstkanker, zelf of in hun directe omgeving. Een bedrukte sfeer? Vergeet het! Eens een zotte doos, altijd een zotte doos.

Het project gaat uit van de – overigens wetenschappelijk bewezen – premisse: voor wie met liefde wordt omringd, stijgen de herstelkansen. Welaan dan, beminnen zullen we, op alle manieren. Zelfs met die zware diagnose, en zelfs met een verminkt lichaam kan/mag/moet je je vrouwelijkheid blijven beleven, plezier en liefde in het leven – hoe breekbaar ook-  toelaten.

De taal van de liefde heeft vele vormen. Van zeg het met bloemen tot de vuilbakken buitenzetten.  Het boekje wil op een prettige en sensitieve manier gesprek en hulp faciliteren. Ben jij de zieke, dan is het best lastig om hulp te vragen. Maar voor je geliefden en vrienden is het vaak even moeilijk om hulp te bieden. Men wil graag helpen, maar weet niet hoe, men wil graag praten maar vindt geen woorden. Kathleen, Cathérine, Marleen, Carina…  hertalen hun persoonlijke ervaring in suggesties. En dat gaat alle kanten op: van een kaalgeschoren punkma tot een groente-inmaakdag of een mindfulness-sessie.

Een heilzame, helende, liefdevolle omgeving maken om het herstelproces positief te beïnvloeden: het is niet eens zo moeilijk. Er is zo veel dat je kan doen. De behandeling is één weg, maar er zijn er vele andere om te ondersteunen, te versterken. En er zijn geen taboes. Als wiet helpt, dan moet dat kunnen.

Marleen is nooit een fotomodel geweest. Maar sinds haar operatie loopt ze defilés. Ja, ze verloor een borst. En ook ja, ze vond het heel erg moeilijk om dat te aanvaarden. Maar er was haar man, die van haar bleef houden. Er waren de kinderen, met wie mama eerlijk in gesprek bleef gaan. En er waren de zovele andere vrouwen waarmee Marleen zich verbonden voelde, alsmaar hechter. Daarom toont ze haar sterkte door haar kwetsbaarheid te laten zien. Getroffen door ziekte en weer opgestaan, om vervolgens het leven te omarmen en anderen daar toe aan te sporen. Leef het leven, voluit, ondanks alles.

Geloof me. Het is een voorrecht om zo’n vrouwen tot je vriendinnen te mogen rekenen.

www.101ideeen.com

boekje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s