Cécile

cecile

Sommige vrouwen kunnen meer dan andere. Ze lijken in de wieg gelegd om het verhaal van een generatie mee te bepalen, om – ongewild, maar gewoon omdat ze zo helemaal zichzelf zijn – verschil te maken in levens die ze niet eens echt kruisen. Onbedoelde rolmodellen zijn het, zich nauwelijks bewust van hun eigen impact.
Ik was tiener en op internaat bij de nonnekes in Gijzegem. Teevee was er niet, maar natuurlijk keken we in het weekend naar De Paradijsvogels. Topentertainment. Niet Werther Vandersarren maar Cecile Rigolle was ons idool. De eigenzinnige actrice die in het echte leven even ad rem kon zijn als op het scherm. Er waren vrijdagnamiddagen dat ze de kinderen kwam ophalen – haar tweeling, Sofie en Katrien, evengoed topdames, dochters van hun moeder.
Ceciles levensvreugde sprak uit haar hele verschijning. De keren dat ik haar mocht ontmoeten staan me in hart en geheugen gegrift. Ik, meisje van den buiten, elke week naar de mis, hobby lezen en breien, ik kende dat soort vrouwen niet. Ze bewoog zich als een definitie van vrijheid, helemaal gelijk met zichzelf. Haar ogen glimlachten, terwijl ze tegelijk ook ongeduld uitstraalden. Die allerenigste keer dat ik met mijn ouders bij Sofie thuis kwam, had Cécile een grote slagroomtaart op tafel staan. Moe en va konden zich niet herinneren of ze met het vorkje of het lepeltje in de koffie moesten roeren. Taart bij een televisie-persoonlijkheid daar waren ze niet zo goed in. Hoewel het een maandag-sluitingsdag was, ademden ze verlangen naar de slagerij uit. Althans de eerste paar minuten. Want Cécile was zo gewoon zichzelf dat je meteen ook weer gewoon jezelf kon zijn.  Wellicht nog jaren ging in de slagerswinkel het verhaal over de crème-fraichetaart bij Smufte van De Paradijsvogels over de toonbank. Ik heb het niet gehoord, ik zat op internaat.
Vanmorgen is Cécile overleden. Na jaren zag ik net deze zomer Sofie terug. Haar mama, dat was nog altijd die assertieve madam. Leeftijd leek geen vat op haar te hebben, of toch niet zoals je dat doorgaans om je heen met vrouwen op leeftijd ziet gebeuren. Dat hadden we online gezien, op haar facebook, in de kleine rollen die ze lang bleef aannemen. Het deed me iets, dat Cécile het licht had uitgedaan, de boeken toe. Maar ik ken haar kids. Ze dragen haar volg-je-neus-en-doe-gewoon en haar joy-de-vivre met zich mee. Wat een geruststelling. Merci, Cécile.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s