Guilty pleasures

Meestal staat het in het enkelvoud: guilty pleasure. Ik leid daaruit af dat je geacht wordt er maar één te hebben. Wel: ik wijk af. Ik heb er namelijk veel. Misschien besta ik zelfs alleen uit guilty pleasures, zou dat kunnen?
Moet ik ze eens opsommen? Een paar dan. Hier gaan we.
Ik verkies een bad boven een douche. Ik vind het megademaks om tot de nek ondergedompeld in heet water helemaal kreeftrood aan te lopen tot ik helemaal gelijkval met het woord ‘loom’. Opgelost in water. No-existence. Het vreemde is dat net dàt energie geeft. Kom ik als een dampende ballon uit de intussen afgekoelde badkuip en voel ik me helemaal opgeladen. Ready to go. Ik kan nog wel verhalen vertellen over water en ik. Vroeger geloofde ik niet in sterrenbeelden, intussen ben ik ook daar genuanceerder  over. Ik ben een waterman, enfin -vrouw. Misschien daarmee dat ik nooit water genoeg kan hebben? Toch is er ook schuld. Meer dan eens per week in bad. Zoveel water. De ecologische voetafdruk. Ik duw het weg en neem me telkens weer voor om morgen dan maar een douche te nemen….
Wil je er nog één? All right: Richard Gere. Mama, écht, vind jij dat nu een knappe? Vraag van de dochter van 20. Ja, wat weet zij van knappe mannen. Ik ontmoette hem ongeveer op haar leeftijd. An Officer and a Gentleman, weet je nog wel. Love lifts us up where we belong. Het was de tijd dat ik dat nog zo graag wou geloven. En hij maakte dat helemaal waar. Hij lifte zijn vriendinnetje zelfs letterlijk op. De scene staat me in het hoofd gegrift. Vijf keer op één maand heb ik de film gezien. Ik heb Richard Gere mee rijk gemaakt. En dan verlies je hem uit het oog natuurlijk, zoals dat met alle grote liefdes gaat. Ze moeten wat onmogelijk blijven, of ze zijn niet echt. Tot Netflix. En daar is hij weer. Allemaal heb ik ze herbekeken. Hoe mooi is die man. En nog altijd moet hij niets zeggen, kijken is genoeg. Ik beken: ik val op oudere mannen. En dat het filmsterren zijn geeft eigenlijk niet.
Verder drink ik veel te veel koffie-met-melk. Gelukkig ben ik al jaren op een bioversie van zowel het ene als het andere overgeschakeld of ik was intussen een wandelend vat chemicaliën. Zoals de mosselen, bleek vanochtend op het nieuws: eet eens een gastronomisch bordje plastiek. Nee dank je. Sloten koffie dus. Maar dat is het ergste niet. Ik geraak niet van de suiker af. Ik wil het zo graag. Stevia of honing. Maar die mergpijpjes altijd! Ken je ze? Zacht gebak vanbinnen, vanillecremelaagje, omzoomd met marsepein en vervolgens aan weerszijden gedopt in chocolade. Ik heb er net weer een achter de kiezen, en het is pas ochtend. Van de mergpijpjes, verlos ons Heer.

Ze hebben ook goede kanten, die guilty pleasures. Laatst had ik met een nieuwe vriendin een heel diepgaand gesprek over verantwoorde voeding, over verantwoordelijk kopen en eten. En we hadden – helemaal zoals het hoort – een pot groene biothee tussen ons in gezet, we sipten er vrolijk aan door. Doe de detox. Tot haar ogen een kommetje colruyt-chocolat-bar-mix vonden. Een gil: een bouchéee, wat heerlijk! Mag ik de laatste? Natuurlijk wel, dan neem ik nog een mergpijpje. Gegierd hebben we gedaan, gehuild van het lachen. We wisten het toen zeker: twee soulmates hebben elkaar gevonden.
Geen slecht woord over guilty pleasures.

an-officer-and-a-gentleman-debra-winger-richard-gere

 

Een gedachte over “Guilty pleasures

Laat een reactie achter op Nele B Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s