Sound of silence

Daar op die plek waar de snelweg plots op is, ergens tussen Veurne en Ieper – altijd is het er: het geluid van de stilte. Het zit van binnen. Buiten gaat het lawaai gewoon door. Vracht- en bestelwagens, af en aan, rood verkeerslicht – plots groen, richtingaanwijzers, hamburgerkraam.
In mij wordt weemoed wakker.
Cemetery. Een afgebakende plek tussen de uitgestrekte akkers. En nog een. En nog een. Ik kan het niet niet-zien, ik kan het niet niet-voelen. De eenzaamheid van sterven. Bijna stond er: vruchteloos sterven. Ik durf het niet te schrijven. Ik durf niet geloven dat die vele jonge levens betekenisloos zijn ingezet. Tussen de witte stenen beweegt een rode anorak. Bukt zich. Een bloem, denk ik, een warme hand misschien op een koude steen.
Hoeveel rijen nog, hoeveel bloemenvelden.
De brasserie van de abdij heet ‘De Vrede’. We drinken er het voortreffelijke bier en zijn blij, gewoon daar zijn, samen. De weelde van eenvoud.
Traag en zwijgend rijden we terug, dichter dan we zijn gekomen. Geraakt door de ruwe waarheid middenin de rusteloze schoonheid van de polders.

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s